batad, sa paang palay « Color Me Bleue

Home » Post Item » batad, sa paang palay

batad, sa paang palay

July 30, 2006

My Views:

Kung mayroon mang natatanging pelikula sa aking mga napanood sa Cinemalaya 2006, ito ay walang iba kundi ang Batad, sa Paang Palay. Hindi nakapagtatakang napagwagian nito ang maraming tropeo sa taunang parangal para sa Independenteng Pelikula sapagkat pinatunayan ito ng magaling na pagkakaganap ng mga tauhan, payak subalit katangi-tanging istorya, maayos na sinematograpiya, magaling na pagkakadirek at nilahukan pa ng magandang tagpuan at pagkakalatag ng musika.

Sa pangunguna ni Alchris Galura na gumanap na Ag-ap, umiikot ang kuwento sa isang labing-apat na taong gulang na Ifugao na lumaki sa paraiso ng hagdang-hagdang palayan ng Batad na nangarap magkaroon ng isang pares ng sapatos upang tuparin ang pangarap na mabuhay sa siyudad. Makatotohanang nagampanan ni Galura ang papel na nagbigay sa kanya ng parangal bilang pinakamahusay na aktor sa gabi ng parangal ng Cinemalaya. Hindi rin matatawaran ang mga pagganap nina Nonie Buencamino at Gina Alajar na nagsilbing magulang ni Galura sa pelikula.

Sa nasabing pelikula, si Ag-ap bilang panganay ay larawan ng isang huwarang anak at kapatid. Sa pagkawala ng kanyang ama sa paghahanapbuhay, tumayo siyang ama ng kanyang pamilya, tumulong sa paghahanapbuhay, mga gawaing bahay at maging sa pag-aalaga at pagtuturo sa kanyang nakababatang kapatid na babae. Bunsod ng mga impluwensya ng mga taong nakakasalamuha na nakarating na sa kalunsuran, nangarap siyang magkaroon ng sapatos upang makarating sa siyudad. Sinikap niyang pasukin ang iba’t ibang mga trabahong kaya niya upang makaipon subalit sa hirap ng buhay sa Batad, sapat lamang ang kanyang kinikita pangtustos sa kanyang pamilya.

Sinubukan ni Ag-ap ang pagiging “tour guide”, baon ang kanyang limitadong kaalaman sa ingles at nag-uumapaw na kaalaman sa Batad, subalit kulang pa din ang kanyang kita upang makabili ng pangarap na sapatos. Ani ng kanyang ina, “may mga mas mahalagang bagay pa na dapat unahin… hindi naman nakakain ang sapatos…”

Natupad ang pangarap ni Ag-ap na magkaroon ng sapatos nang pumayag ang isang turista na ibigay ang kanyang sapatos bilang kabayaran sa pag-alalay sa kanila ni Ag-ap. Laking tuwa ni Ag-ap nang sa wakas ay nakamit na niya ang matagal na niyang inaasam.

Subalit ang sapatos na iyon ang naging dahilan ng pagbabago ni Ag-ap. Nilason ng sapatos na iyon ang kanyang utak upang talikuran ang palayan na kanyang kinagisnan.Binago ng mga pares na iyon ang kanyang pananaw. Ang ikawalong hiwaga ng daigdig para sa mumunting bata ay hindi na ang palayan kundi ang kanyang sapatos. Ani Ag-ap sa kanyang ama, “marami akong mararating sa sapatos na ito na hindi mo pa nararating sa buong buhay mo.”

Sa sandaling panahon ay naulapan na ng makasiyudad na pagnanasa si Ag-ap. Natabunan na ang katangi-tangi niyang katauhan ng kanyang mga pangarap. Mag iniisip pa niya ang pangangalaga sa kanyang sapatos kaysa sa mga bagay na nakasanayan niyang gawin, tulad ng paghahatid sa kanyang kapatid, pagsama kay Lab-An na kanyang kababatang babae, pag-aalaga at pagsasaka ng palayan.

Dumating ang pagkakakataon na nanganib ang buhay ng kanyang kapatid. Mumuntikan na itong mahulog sa bangin at mumuntikan na din itong hindi masaklolohan ni Ag-ap dahil sa pagka-abala ng kanyang sapatos. Subalit sa bandang huli ay tinalikuran niya ang kanyang sapatos upang iligtas ang kanyang nakababatang kapatid. Doon niya napagsimulaang mapagtanto na hindi niya kailangan ng sapatos… na tama ang kanyang ama sa pagsasabing hindi ito kailangan sa palayan… at nanumbalik ang tunay na Ag-ap.

Masasabing payak ang istorya ng Batad, isang batang nangarap, nagbago at nagising sa katotohanan sa bandang huli. Subalit ang pagiging payak nito ang nagbigay kulay sa pelikula. Puno ito ng damdamin at ng buhay, ng mga talignhaga at kahulugan. Sinahugan pa ng napakagandang tagpuan.

Iilang pelikula lamang ang matagumpay na nakapag-iiwan ng tatak sa mga manonood. Ang Batad, sa Paang Palay ay iisa sa mga ito.

My Rating:

Synopsis:

A 14-year old Batad Boy, a high school dropout, is forced to sell produce in the Banawe market to augment the family income while his father pursues the philantrophic mission of repairing the rice terraces of adjoining Ifugao villages. Exposed to Western modernization in Banawe, the boy obsesses with owning a pair of rubber shoes that he does not really need. In pursuit of his dream sneakers, he takes on all odd jobs imaginable and ultimately becomes a tour guide. During one of his tours, he barters his guide fee for a pair of shoes which are, however, too big for him. Upon possessing the long-desired rubber shoes, he attempts to leave his Ifugao roots and chase big city dreams.

Filmaker Profile:

BENJI GARCIA is a freelance producer of TV commercials. For the past 10 years, he has produced and directed numerous radio and TV commercials and many corporate films and documentaries. He has acted, written, produced and directed for theater and television. He has also done production design for films. He was art director for the TV historical drama Alab ng Lahi, the La Aunor TV series and for Ishmael Bernal’s acclaimed film Himala. He was production designer for Mel Chionglo’s Teenage Marriage, Edgardo Reyes’ Bulaklak ng Apoy and J. Erastheo Navoa’s Manoy, Di Ka Na Makaka-isa. He is a graduate of Ateneo de Manila University where he earned an AB Communication Arts Degree, with honorable mention. He took courses at the London International Film School.

VIC ACEDILLO JR. is a Creative Director of Ace Saatchi & Saatchi. For the past ten years, he has authored numerous print and TV commercials, working with almost all local TV commercial directors. Some of his works have won local awards and have become finalists in international award-giving bodies. He paints and writes children’s stories. He dreams of making a feature film about Filipino tribal children and this is where the concept of Sa Paang Palay was born.